Laten gemeentes het sportpark verloederen?

In Goirle is recent besloten om de verhuizing van sportpark Van De Wildenberg naar het nabijgelegen Riels Kwadrant niet door te laten gaan. De reden hiervoor is de gebrekkige verkoop van huizen en vertraging bij de bouw in bestemmingsgebied De Boschkens. Hierdoor vindt de gemeente, belast met de onderhoudskosten van het sportpark, het financieel gezien een te groot risico om de verhuizing door te laten gaan. Dit betekent voor verenigingen dat het sportpark nog een aantal jaren dienst zal moeten doen. Maar, gaat dat wel?

Heeft de Dakar-rally aan kracht verloren?

Op de eerste dag van het nieuwe jaar is het traditioneel tijd voor het begin van de Dakar-rally. Dit evenement, dat door de jaren heen enorme faam vergaarde door de veelal barre omstandigheden voor deelnemers, wordt sinds 2009 in Zuid-Amerika gehouden. Sinds die verhuizing, die gepaard ging met een hoop andere obstakels, is de rally nooit meer hetzelfde geworden. De vraag is dan ook, heeft het evenement zijn echte kracht verloren? En als dat zo is, wat is eraan te doen om die sentimenten weer op te doen laaien?

Kneuterig imago Elfstedentocht kan beter

Het is winter in Nederland. De gedachten gaan automatisch naar boerenkool met worst, erwtensoep en bovenal schaatsen. Inmiddels is het al zo lang zo koud, dat er weer volop gespeculeerd kan worden over de Elfstedentocht. Komt deze tocht er dit jaar wel of niet? Zullen we de beroemdste Friese zin aller tijden weer over de lippen van de rayonhoofden horen rollen? Beter gezegd, giet it oan?

Een andere exploitatie van ‘The Golden Voice’

In een krappe week tijd is een anonieme dakloze in Ohio wereldnieuws geworden. Ted Williams, nu bekend als de man met ‘the golden voice’, werd aan de rand van de weg gefilmd door een sympathisant. Dit filmpje vond zijn weg naar YouTube, met de boodschap dat er iets gedaan moest worden met het unieke talent van de man. En warempel, het zoveelste feelgood-verhaal ontrolde zich binnen no-time. Inmiddels heeft Ted Williams zoveel aanbiedingen binnengekregen, dat hij niet aan alles kan voldoen.

Over de sponsordeal van FC Barcelona

Het shirt van FC Barcelona is niet langer sponsorloos. Voor het eerst in haar 111-jarige bestaan laat de Catalaanse club tegen betaling een naam op het shirt verschijnen. Die naam is van de Qatar Foundation, een stichting die de lieve som van 165 miljoen euro overmaakt. Het heeft misschien wel te maken met de wederdiensten die Qatar doet voor de Catalaanse en Spaanse inmenging tijdens de campagne voor het WK 2022.

In Moskou is voetbal ook oorlog

Spartak Moskou werd in het weekend van 4 en 5 december opgeschrikt door de dood van één van de leden van hun harde kern. Yegor Sviridov werd na rellen bij de wedstrijd van zijn favoriete club doodgeschoten door een rivaliserende fan. Het was de aanleiding voor een massaal protest van Moskovieten op hun centrale Rode Plein. Niet alleen Spartak-fans dus, want voetbal is in Moskou ook een politieke zaak.

<img title=”dsc03882″ src=”http://www.catenaccio.nl/wp-content/uploads/2010/12/dsc03882-470×314.jpg” alt=”dsc03882″ width=”470″ height=”314″ />

Op 16 december lag het Rode Plein er wel vredig bij

<!–more–>Op 11 december volgde het protest, dat uitmondde in zware rellen tussen Moskovieten en mensen uit de Noordelijke Kaukasus, het gebied in het zuiden van Rusland, waar ook Tsjetsjenië ligt. 65 mensen werden opgepakt, tientallen raakten gewond. De nasleep van het incident zorgde ervoor dat de sfeer in Moskou grimmig was. Politieagenten en legereenheden werden geposteerd in de drukke metrostations om de situatie onder controle te houden. Daardoor was de sfeer de afgelopen weken erg gespannen.

Het boterde al even niet tussen deze twee groeperingen. Mensen uit de Kaukasus zijn volgens andere Russen per definitie anders dan zij. “Je kunt ze herkennen aan hun zwarte haren, zwarte ogen en overmatige lichaamsbeharing,” aldus een Moskoviet. Een soort Pete Sampras-uiterlijk dus, om het even te visualiseren.
“We houden niet zo van die mensen, om het zacht uit te drukken. Sinds de aanslagen in de metro hier, zijn de spanningen nog verder opgelopen, en vind je op sommige plekken racistische leuzen, die met graffiti aan zijn gebracht.” Die aanslagen zijn namelijk opgeëist door de toenmalige Tsjetsjeense rebellenleider Doku Umarov. Hij vond het nodig dat men mensen uit de Kaukasus als gelijken zou gaan zien, als de rest van de Moskovieten, als de rest van de Russen. Door het geweld van vandaag de dag, lijkt dat slechts een utopie. Sterker nog, de aanslagen lijken de verhoudingen tussen beide groeperingen alleen maar te hebben verslechterd.

Die verslechterde verhouding kwam op 11 december voor het eerst massaal naar buiten. Daarna volgde een demonstratie op 15 december, bij het Kievsky-treinstation. In die avond werden bij het station maarliefst 800 mensen preventief opgepakt door de politie, om verdere escalaties te voorkomen. Het resulteerde in een reactie van de mensen uit de Kaukasus, die in totaal vijftien bommeldingen doorbelden in de vroege morgen van 16 december. Door dit soort kat-en-muisspel zal de Russische hoofdstad nog lang onrustig blijven.

President Medvedev noemde de situatie al een bedreiging voor de stabiliteit van de Russische staat. Minister-president Poetin zag het als een aanval op iedere Rus, ongeacht herkomst, religie of uiterlijk. En dat terwijl het voor een buitenstaander een ordinaire voetbalrel hoorde te zijn.

Rinus Michels had gelijk. In Moskou is voetbal ook oorlog.

<em>Foto van Ginola.nl</em>

Een laatste impressie vanuit Rusland

Vandaag zijn we vroeg opgestaan om te vertrekken uit Tula. In Tula was het net zulk winterweer als in Nederland. Veel te veel sneeuw, onbegaanbare wegen. We hadden een oude Lada als taxi, waarvan de chauffeur ook nog eens mank was. De wagen was eigenlijk veel te klein voor de koffers die we bij hadden, maar op de een of andere manier lukte het toch om ons te vervoeren. Yana bij Roger op schoot, Gino voorin met skistokken in zijn nek, en gewoon gaan met die banaan.

De trein die we nu moesten hebben, was iets luxer dan de vorige. Dat betekende een stuk comfortabelere stoelen, en geen gezeul met koffers door veel te kleine ruimtes. Toch was er het vreemde gebruik van het in- en uitstappen binnen een minuut. Deze treinen rijden namelijk wel altijd op tijd. Kan de NS nog wat van leren.

Terug in Moskou duurde het even voordat we bij het appartement van Yana en haar vriendin Ana aangekomen waren. Daarna hebben we even zitten/liggen te relaxen, en heeft Yana een aantal Russische specialiteiten voor ons klaargemaakt. Wat hier speciaal is, is dus een soort van studentenhaver, dat gekookt, en vervolgens opgegeten wordt. Het goedje had volgens ons een eigenaardige smaak.

Na dit alles zijn er zelfs nog werkzaamheden verricht voor Ghering, en zijn we op weg gegaan naar de Russia State University of Oil & Trade. Deze universiteit wordt gesponsord door grote olie- en gasmaatschappijen, zoals Gazprom. Dat merk heeft zelfs een gedeelte van de universiteit als veredelde sponsorruimte in gebruik. Het lijkt erop dat deze bedrijven zo zieltjes proberen te winnen, door te suggereren dat zij zo het onderwijs en de toekomst van de kinderen steunen. In werkelijkheid, en dat weten we allemaal, zijn deze bedrijven net zo erg als iedere andere multinational.

Elena, een vriendin van Yana, gaf ons een tour door het universiteitsgebouw, waarna we naar een populaire straat in Moskou, Arbat, zijn gelopen. Arbat is een winkelstraat waar veel buitenlanders inkopen doen of iets gaan eten. Dat laatste woord klonk erg goed in onze oren, omdat we al even niets meer gegeten hadden, en onze magen knorden alsof het een lieve lust was. Formaat varkenshouderij zeg maar. Na enig aandringen van Roger gingen we rond 21:00 uur eten in een Azerbeidjaanse tent. Ja. Azerbeidjaans. Ze hebben er gewoon kebab en dergelijke.

Na drie uur in deze tent, een paar drankjes, goed eten en verrassend veel serieuze gesprekken (waaronder werkgesprekken!), gingen we op terugreis naar het appartement. Daar wachten we momenteel op onze taxi, die Yana voor ons gaat regelen. Om vier uur Russische tijd moeten we op het vliegveld zijn, terwijl we om zes uur in de morgen vliegen naar München.

In München moeten we vervolgens drie uur wachten op onze aansluiting, waardoor we wellicht even kunnen genieten van een lekker ontbijtje en een sfeerimpressie van de stad. Dat blijft echter giswerk, want hier heeft het weer als de neten gesneeuwd, zo’n tien tot vijftien centimeter in twee uur. Hierdoor wordt onze terugreis misschien uitgesteld.

Steek een kaarsje aan voor ons.

Dit is het echte Rusland

Vrijdagavond gingen we stappen met vriendinnen van Yana. Hun namen waren Ana, Yelena en Sasha. Het Nederlandse Jan, Piet en Klaas zeg maar. Drie vrouwen die verschillende gradaties van het schoonheidsideaal belichaamden. Ze waren ontzettend dronken toen we voor de club stonden. Eentje begon al meteen te vissen, door te vragen of we op zoek waren naar een Russische vriendin. Nee, dat waren we niet. Ook andere vrouwen die naar ons toe wilden komen, werden afgewezen door het gezelschap rondom ons heen. Afblijven was de boodschap. Wij hebben dat advies ook ter harte genomen, door vooral alleen maar te kijken.

Over dolgelukkige taxichauffeurs en kinderen

Oké, even terugkomend op donderdag op vrijdag (16 op 17 december). We gingen pas om één uur ’s nachts naar een barretje om wat te eten, met de taxi. En die taxirit werd er eentje die we niet snel zullen vergeten. U kent die oude Lada’s? Die rip-offs van het Oud-Hollandse DAFje? Oudere taxichauffeurs hebben die hier allemaal. Ook deze.

Nadat Yana een deal had gesloten, stapten Roger en Gino in, en volgde de vraag of we Italianen waren. Geloofwaardig? Niet echt. We waren Hollanders, en zodra onze chauf dat hoorde, was het hek van de dam. Hij begon in alle staten te vertellen over het feit dat hij zo’n saaie avond had, die ineens opgefleurd werd (zeg maar onvergetelijk in de ogen van deze man) door het bezoek van twee Nederlanders. Johan Cruijff. Johan Cruijff was Nederland volgens hem. En één van de beste tien voetballers aller tijden, naast Yashin, Best, Charlton, Pele, Maradona, Beckenbauer, Müller en nog een aantal die we niet konden ontcijferen door het vele Russisch tussendoor. De man bleef maar vragen stellen en handen schudden, hij was echt door het dolle heen. Zijn ogen straalden van geluk.

Dan het eten. Roger had, zoals heel deze vakantie, Franse frietjes, terwijl Yana en Gino zich tegoed deden aan Mexicaanse kip met pikante zoete saus. Daarna nog twee rondjes cocktails, maar toen het inmiddels al vier uur was, hebben we besloten terug te keren naar het hostel . We zouden de volgende dag vroeg opstaan om wat dingen te doen op het kantoor van de FISAF, zoals de blog updaten en wat mails te bekijken.

Wisten wij veel dat we door alle alarmen heen zouden slapen? Collectief waren we om 12:00 uur pas wakker, en om 16:00 uur hadden we eigenlijk pas ons echte ‘ontbijt’. Niet dat we hier slecht eten hoor, maar de eerste echte maaltijd was rond deze tijd. Vervolgens zijn we richting de staatsuniversiteit gegaan, een school die gesticht is in de 17^e eeuw, door meneer Lomonosov, schijnbaar een goede vent. Hij was zo belangrijk voor het land en de universiteit dat onze grote vriend Jozef (Stalin) besloot om de universiteit een gigantisch uiterlijk te geven na een grootschalige renovatie. Echt, het is een immens gebouw met schitterende torens.

Recht voor de universiteit waren jongeren trucjes aan het doen met hun auto’s. Slippen, donuts maken, het betere werk voor een Maaskantenaar. Yana vertelde dat zij vroeger ook met haar ex-vriendje meedeed aan straatraces voor en langs de universiteit. Waarschijnlijk moesten de kerels zo hun mannelijkheid tonen, zoals ze dat in Afrikaanse culturen doen door een andere stamgenoot de hersens in te slaan.

Afijn, daarna zijn we naar een groot winkelcentrum geweest, ‘European’ genaamd. Zeven verdiepingen, een schaatsbaan bovenin en heel veel (voor Russische begrippen) dure winkels. Beetje rondgekeken, vervolgens het foodcourt in gedoken, voor een broodnodig bakje koffie. Yana vroeg of we alleen koffie moesten, of ook iets lekkers te eten. Sportmannen als we zijn, zeiden we dat we alleen koffie hoefden. Helaas hadden we niet gerekend op twee enorme chocoladefonteinen. Terwijl Yana voorop liep, stonden Roger en Gino deze twee torens met open mond aan te gapen. Toch maar wat lekkers dan. Wel met fruit, om toch te balansen!

Nu zijn we om 22:00 uur even aan het relaxen, en ons aan het klaar maken voor deze avond. Twee vriendinnen van Yana komen ons vergezellen om te gaan stappen, en die willen zich compleet aftanken. Als je de verhalen gevolgd hebt, weet je wat dit inhoudt. We zijn reuze benieuwd in welke staat we ze gaan aantreffen vannacht. Ouders, vrienden, familie, wees gerust, we zijn op onze hoede.

We hebben vandaag ook een aantal nieuwe woorden in het Russisch geleerd. Biva is bier, pise is het Nederlandse urineren (toevallig hè?!). En de uitspraak van de dag komt van Roger. Hij wil op zijn dertigste kinderen. “Die zijn schitterend toch?” Hebben we hier te maken met een settelende, burgerlijke huisman? Wie het weet, mag het zeggen.

Zaterdag 18 december gaan we hier om de hoek eerst op de markt kijken. Daarna vertrekken we in de middag naar de geboortestad van Yana, genaamd Tula. Dat is een treinreis van ruim twee uur. Tula staat bekend door de herkomst van de schrijver Tolstoj, en vanwege de wapenindustrie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was dit een belangrijk doelwit voor onze oosterburen, omdat zo’n beetje alle wapenproductie in de Sovjet-Unie daar vandaan kwam. Niet alleen geweren, maar ook raketten en dergelijke. Nu is de productie danig afgezwakt, maar de stad staat er nog steeds bekend om. We zijn benieuwd wat er nog van te zien is.

Cultuur en sport gaan in Moskou hand in hand

Gisteravond zijn we met onze gids Yana naar een Italiaans restaurant gegaan, waarna we de kroeg Papa’s Place opzochten in het centrum van de stad. Leuke kroeg, fijne zithoekjes, niets bijzonders verder. Totdat achter ons een lokaal drankspelletje uitmondde in een slagveld. Twee jongens en een meisje deden om de beurt een honkbalhelm op, om vervolgens een halve liter drank leeg te gooien. Nadien mocht één van de twee anderen een klap uitdelen op het hoofddeksel. Zo kreeg je de alcohol sneller binnen, op de één of andere manier. Lijkt ons onwaarschijnlijk, maar het zal wel als ze het hier zeggen. Het was ook wel te merken. Achter Gino zijn rug steeg opeens een doordringende lucht op, gepaard met een aantal lekkere braakgeluiden. Het arme meisje had haar limiet bereikt, en gaf dit aan door dan maar de volledige zithoek onder te spugen. Leuk spel!