De situatie is schrijnend. Velden en panden worden volgens menigeen gebrekkig onderhouden en er zijn bovengemiddeld veel afgelastingen in buitensporten.  Ook de kunstgrasvelden van hockeyvereniging MHC zijn niet in beste staat. Om nog maar te zwijgen van de gebrekkige infrastructuur rondom het sportpark, dat in de weekenden de oorzaak is van veel congestie in het gebied.

Niet alleen in Goirle is deze situatie aan de gang. In meerdere gemeenten is de nood aan de man, wat betreft het gebrekkige onderhoud aan het sportpark. Dit onderhoud is de laatste jaren moedwillig uitgesteld, opdat de sportparken rond deze tijd op de schop konden. De financiële crisis gooit echter flink roet in het eten. Naast de beperkingen voor cultuur, is ook de sport in de gemeente de dupe van het mismanagement van het college van B&W.

Natuurlijk, achteraf is makkelijk praten, en er zijn inderdaad zaken die meer aandacht verdienen en ook krijgen. Echter, het is de sport die een essentiële functie vervult binnen de gemeente. Het is meer dan alleen facilitatie. Sport laat nieuwkomers gemakkelijk integreren, het houdt de jeugd van de straat,  zorgt voor sociale contacten en draagt bij aan een actieve en gezonde levensstijl. Een levensstijl die, als gevolg van de steeds zwaarder wordende samenleving, door de overheid gepropagandeerd wordt, en dus ook voor gemeentes prioriteit zou moeten hebben.

Feitelijk zit de gemeente Goirle, net als vele andere gemeenten, in een morele spagaat. De politieke opvatting (bezuinigen) botst met de problemen die sportverenigingen tegenkomen. Is het daarom te verantwoorden dat men miljoenen investeert in de sport in de gemeente? In zekere zin wel, aldus de verenigingen, want sport is, zoals hierboven genoemd, meer dan alleen facilitatie. Helaas lijken gemeentes zich dit niet altijd te beseffen.

In 2008 besloot de directie van de prestigieuze rally om het evenement één dag voor de start af te lassen, in verband met dreigende terreuraanvallen van de radicale Al-Qaida beweging. Deze rebellengroep had notie genomen van de enorme aandacht die het voornamelijk Europese evenement wereldwijd kreeg, en wilde daarom de rally aangrijpen om een daad te stellen. Doordat de veiligheid van deelnemers hierdoor in het geding kwam, werd de Dakar-rally afgelast.

Vanuit humanitair oogpunt gezien is dit natuurlijk een zeer verstandige beslissing. Deelnemers mogen geen onnodig gevaar lopen, vooral niet als dat gevaar niet enigszins te sturen is. Maar vanuit een marketingstandpunt gezien is de rally vanaf dit moment voorgoed veranderd.

Denk alleen al aan de naam die het evenement met zich meedraagt. Parijs-Dakar was jarenlang een begrip in de rallysport, een utopie voor de meeste racers, het ultieme walhalla. Zuid-Amerika mocht zich dan gewillig opwerpen als interim- en inmiddels definitieve gastheer, het is toch niet hetzelfde. De woestijnduinen zijn anders. Het parcours heeft niet meer dezelfde historie, en het zal nog even duren voordat die in Zuid-Amerika opgebouwd is.

Door de verhuizing is de marketingwaarde van het evenement gedaald. Waar spanning en historie te vinden is, ontstaat een zeker gevoel van sensatie, thrillseeking, en daarbij horende sentimenten. Je ziet het bij de evenementen die een onderneming als Red Bull sponsort, het creëert een soort buzz. Dat was in Afrika veel duidelijker merkbaar, en daar gingen sponsoren dan ook op in.

In dat opzicht, en dat mag misschien luguber genoemd worden, is het dodenaantal van de rally ook een belangrijke factor geweest in de aantrekkelijkheid van het evenement. De overleden coureurs en toeschouwers zijn het bewijs van de slijtageslag die de rally zo kenmerkt. Leven op het randje, in de gedachte van James Dean, is iets wat mensen heden ten dage nog steeds aanspreekt.

Het parcours in Zuid-Amerika doet niet veel onder voor dat van de Afrikaanse versies. Dat wordt ook deze editie weer bewezen, gezien de eerste (voornamelijk Nederlandse) uitvallers. Een naamsverandering voor het evenement is dan ook niet noodzakelijk. Wat echter wel aan te raden is, is om de kernwaarden van het evenement te communiceren en te vermarkten. Waarden als durf, moed, onherbergzame landschappen en uithoudingsvermogen.

Er zijn genoeg merken en producten te bedenken die op deze waarden aansluiten. Zij doen echter nog te weinig in combinatie met dit unieke evenement. Het beperkt zich voornamelijk tot sponsoring, waardoor er bijvoorbeeld te weinig gedaan wordt met de activering van deze sponsorrelatie. Dat is een gemiste kans.

Deze kansen zal men als organisatie en als betrokken ondernemingen moeten benutten, wil het evenement zijn kracht uit vroeger tijden willen herwinnen. Pas dan is de Dakar-rally echt terug.

Williams leende zijn stem al aan radioshows (onder andere NBC), aan een commentatorrol bij de basketbal-franchise Cleveland Cavaliers, en een macaroni-reclamespot van Kraft. Door deze wildgroei aan aanvragen en spotjes met hetzelfde stemgeluid, bestaat er een grote kans op overkill. Daardoor is de kans groot dat het gewenste marketingeffect van de spotjes uitblijft.

Een belangrijke en vooral goedkopere manier om van deze ‘buzz’ rondom de persoon Ted Williams te profiteren, is om een spotje te verzinnen dat nadrukkelijk stelt dat het hier niet Ted ‘The Golden Voice’ Williams betreft. In plaats daarvan biedt het spotje wel een verrukkelijke aanbieding, of een niet te missen actie.

Het is een soort guerrillamarketing in een modern jasje. Deze manier van marketing valt op tussen de rest, doordat het de persoon Ted Williams op een totaal andere manier gebruikt. Zo blijft het spotje beter hangen bij de consument, en kan de impact van het spotje veel groter worden. Zeker als dit wordt opgepikt door nieuwsstations over de gehele wereld, wat meestal het geval is bij zulke feelgood-verhalen.

Tegen de massa in gaan loont. Ook in dit geval. Het is alleen de vraag wie de eerste gaat zijn die het wil inzien.

Hoe kun je anders uitleggen waarom een stichting, die vanzelfsprekend non-profit is, zich focust op projecten in het Midden-Oosten en schijnbaar volledig op de steun van de steenrijke Al-Thani familie leunt, miljoenen uitgeeft om op een bijna heilig stukje voetbalshirt te verschijnen?

De Qatarese overwinning in de strijd om de organisatie voor het WK 2022 is mede tot stand gekomen door een publiek geheime stemovereenkomst tussen de oliestaat en supporters van het Spanje-Portugal bid voor het WK van 2018.

In deze overeenkomst, die onderzocht, maar uiteindelijk niet bewezen is door de ethische commissie van de FIFA, hebben de Qatarees Mohamed Bin Hamamm en zijn vrienden Hani Abu Rida uit Egypte en Worawi Makudi uit Thailand zich geschaard achter het Iberische WK-bid voor 2018. In ruil daarvoor zou het Spaanse FIFA-lid Angel Maria Villar Llona samen met de drie Zuid-Amerikaanse stemgerechtigden (Ricardo Teixeira uit Brazilië, Nicolas Leoz uit Paraguay en Julio Grondona uit Argentinië) het bid van Qatar voor 2022 steunen.

Het was een deal die zo op het eerste gezicht stand hield. Kijk daarvoor alleen maar naar de nummers van de stemrondes. In beide rondes kreeg het Iberische bid zeven stemmen, uiteindelijk net niet genoeg om Rusland te verslaan, maar meer dan voldoende om Engeland te verpulveren.

De centrale figuur in de hechte band tussen de supporters van Spanje en Qatar is de voorzitter van Barcelona, Sandro Rosell. Hij werd eerder dit jaar gekozen na zijn belofte om de financiën van de club op orde te brengen, nadat deze in zijn ogen onder voormalig voorzitter Joan Laporta nadrukkelijke klappen opgelopen hadden.

Deze sponsordeal, die een waarde van 30 miljoen per jaar vertegenwoordigt, is de grootste sponsordeal in de geschiedenis van het voetbal. Het is tevens een mooie financiële opsteker voor Rosell en zijn aanhangers, die nu kunnen koketteren met het feit dat zij er alles aan doen om de financiën inderdaad op orde te krijgen. Daarvoor mag Rosell zijn oude vrienden uit het Midden-Oosten danken.

De voorzitter heeft langlopende contacten met Qatar, voornamelijk door zijn financiële aandeel in de Aspire Football Dreams academie, een voetbalschool die jonge voetballers van over de gehele wereld scout, en hun talenten vervolgens in het Midden-Oosten ontwikkelt. Die voetbalschool is opgezet door Rosell zijn marketingonderneming, Bonus Sports Marketing, en staat momenteel onder toezicht van Josep Colomer, de man die Messi ‘ontdekte’, en die nauwe banden onderhoudt met Nou Camp.

Voordat Rosell Aspire ontwikkelde, had hij als Nike-functionaris ook een grote vinger in de pap tijdens het sluiten van de duurste kledingsponsordeal in de wereld, namelijk die van het eerdergenoemde sportmerk met het nationale team van Brazilië. De deal werd beklonken met Ricardo Teixeira, nu dus één van de stemgerechtigden bij de FIFA.

Tevens heeft de invloed van Rosell er mede voor gezorgd dat Qatar clubcoach Josep Guardiola wist te strikken voor een ambassadeursrol, alhoewel Guardiola als voetballer zelf ook twee seizoenen in het Midden-Oosten speelde. Rosell blijft de sport in het gebied ondersteunen, en is een reguliere bezoeker van Qatar wanneer de Aspire sportconferentie haar opwachting maakt in de herfst.

Nu zijn de banden tussen Catalonië en Qatar eindelijk officieel te zien voor de gehele wereld. De naam van de Qatar Foundation zal naast die van Unicef gaan prijken op het shirt van de meest geprezen voetbalclub van deze tijd.

Voor zowel Qatar als Barcelona heeft de deal zo zijn redenen. De oliestaat doet iets terug voor de geboden hulp bij de stemmingen, terwijl Barcelona met zo’n sponsordeal een stap zet richting een financieel gezonde huishouding. Er is geen bewijs om aan te nemen dat de overeenkomst immoreel zou zijn, of dat voorzitter Rosell persoonlijk geprofiteerd zou hebben van de nieuwe sponsor. Echter, het zet je wel aan het denken. Vooral als er geruchten komen dat het Qatarese fonds banden zou hebben met terroristenorganisatie Hamas.
Heeft Barcelona niet meer verkocht dan alleen shirtrechten? Kan het imago van de club ernstige schade oplopen wanneer men zich inlaat met deze nieuwe sponsor?

Wat denken jullie?

Informatie van Pete Jenson / Daily Mail

<!–more–>Op 11 december volgde het protest, dat uitmondde in zware rellen tussen Moskovieten en mensen uit de Noordelijke Kaukasus, het gebied in het zuiden van Rusland, waar ook Tsjetsjenië ligt. 65 mensen werden opgepakt, tientallen raakten gewond. De nasleep van het incident zorgde ervoor dat de sfeer in Moskou grimmig was. Politieagenten en legereenheden werden geposteerd in de drukke metrostations om de situatie onder controle te houden. Daardoor was de sfeer de afgelopen weken erg gespannen.

Het boterde al even niet tussen deze twee groeperingen. Mensen uit de Kaukasus zijn volgens andere Russen per definitie anders dan zij. “Je kunt ze herkennen aan hun zwarte haren, zwarte ogen en overmatige lichaamsbeharing,” aldus een Moskoviet. Een soort Pete Sampras-uiterlijk dus, om het even te visualiseren.
“We houden niet zo van die mensen, om het zacht uit te drukken. Sinds de aanslagen in de metro hier, zijn de spanningen nog verder opgelopen, en vind je op sommige plekken racistische leuzen, die met graffiti aan zijn gebracht.” Die aanslagen zijn namelijk opgeëist door de toenmalige Tsjetsjeense rebellenleider Doku Umarov. Hij vond het nodig dat men mensen uit de Kaukasus als gelijken zou gaan zien, als de rest van de Moskovieten, als de rest van de Russen. Door het geweld van vandaag de dag, lijkt dat slechts een utopie. Sterker nog, de aanslagen lijken de verhoudingen tussen beide groeperingen alleen maar te hebben verslechterd.

Die verslechterde verhouding kwam op 11 december voor het eerst massaal naar buiten. Daarna volgde een demonstratie op 15 december, bij het Kievsky-treinstation. In die avond werden bij het station maarliefst 800 mensen preventief opgepakt door de politie, om verdere escalaties te voorkomen. Het resulteerde in een reactie van de mensen uit de Kaukasus, die in totaal vijftien bommeldingen doorbelden in de vroege morgen van 16 december. Door dit soort kat-en-muisspel zal de Russische hoofdstad nog lang onrustig blijven.

President Medvedev noemde de situatie al een bedreiging voor de stabiliteit van de Russische staat. Minister-president Poetin zag het als een aanval op iedere Rus, ongeacht herkomst, religie of uiterlijk. En dat terwijl het voor een buitenstaander een ordinaire voetbalrel hoorde te zijn.

Rinus Michels had gelijk. In Moskou is voetbal ook oorlog.

<em>Foto van Ginola.nl</em>

Terwijl Roger en Gino redelijk nuchter waren, gingen de vrouwen over de kop. We hebben dansbewegingen (laten we het dat maar noemen) gezien die soms in De Nacht in Tilburg gebeuren. Denken we. Een van de vrouwen vond het nodig om head First van een trap af te stuiteren, waardoor ze een enorme bult opliep. Daar waren de vrouwen even mee zoet. Rond een uur of vijf gingen we naar buiten, om afscheid te nemen van de vriendinnen van Yana. Nouja, afscheid, gewoon in een taxi duwen en op naar huis, want het was verdomde koud buiten.

Rond zes uur waren we eindelijk in ons bed beland. Op naar morgen.

Dit is het echte Rusland

Zaterdagmiddag zijn we naar Tula gegaan. Tula is een stad met 600.000 inwoners, ongeveer 3 uur ten zuidoosten van Moskou. We zijn daar gekomen via de meest begaaide trein die wij ooit gezien hebben. Het deed ons denken aan de treinen uit de Tweede Wereldoorlog, en dat is geen grapje. Bunkbedden, afgetrapte tapijten en vuile wagons. Zo reizen ze hier naar het binnenland. Aangekomen in Tula, moesten we op de Oud-Duitse manier uitstappen. Op het ongelijkvloerse perron, met bakken sneeuw. Door de intercom, die op de Sovjet-wijze zijn dienst deed, schalde een vrouwenstem die men eraan herinnerde om snel in- en uit te stappen. Dit is het echte Rusland. De wegen in Tula, als je het al wegen kunt noemen, zijn bezaaid met een dik pak (soms natte) sneeuw. Dat zorgt voor een behoorlijk grappige taxirit, door wegen die geen wegen zijn, door straatjes waar je nog niet dood gevonden wil worden, en langs troosteloze flats, die er al eeuwen lijken te staan. Wanneer je de film Lilja 4-Ever gezien hebt, weet je wat we bedoelen. Diep triest eigenlijk, maar het is hier normaal. We zijn er eigenlijk ook een beetje klaar mee, met die sneeuw overal. Hier zul je geen idyllische taferelen aantreffen, dus de functie van het witte deken is ook een stukje minder. Het bemoeilijkt je activiteiten. Vraag dat Roger maar, die binnen vijf minuten vol op zijn plaat ging. Hier zijn we naar een club geweest die vijf zalen had. De Albany heet ie. Schijnbaar was dit de uitgaanstoko van Tula, en daarom kwam Yana ook veel bekenden tegen. Die natuurlijk allemaal vroegen waar wij vandaan komen, want we zien er als Hollanders uit. Van Yana hebben we geleerd dat Holland in het Russisch Gilanda is, qua uitspraak. Dan kom je wel een eind. En toen was het zondag. In het echte Rusland.

Nadat Yana een deal had gesloten, stapten Roger en Gino in, en volgde de vraag of we Italianen waren. Geloofwaardig? Niet echt. We waren Hollanders, en zodra onze chauf dat hoorde, was het hek van de dam. Hij begon in alle staten te vertellen over het feit dat hij zo’n saaie avond had, die ineens opgefleurd werd (zeg maar onvergetelijk in de ogen van deze man) door het bezoek van twee Nederlanders. Johan Cruijff. Johan Cruijff was Nederland volgens hem. En één van de beste tien voetballers aller tijden, naast Yashin, Best, Charlton, Pele, Maradona, Beckenbauer, Müller en nog een aantal die we niet konden ontcijferen door het vele Russisch tussendoor. De man bleef maar vragen stellen en handen schudden, hij was echt door het dolle heen. Zijn ogen straalden van geluk.

Dan het eten. Roger had, zoals heel deze vakantie, Franse frietjes, terwijl Yana en Gino zich tegoed deden aan Mexicaanse kip met pikante zoete saus. Daarna nog twee rondjes cocktails, maar toen het inmiddels al vier uur was, hebben we besloten terug te keren naar het hostel . We zouden de volgende dag vroeg opstaan om wat dingen te doen op het kantoor van de FISAF, zoals de blog updaten en wat mails te bekijken.

Wisten wij veel dat we door alle alarmen heen zouden slapen? Collectief waren we om 12:00 uur pas wakker, en om 16:00 uur hadden we eigenlijk pas ons echte ‘ontbijt’. Niet dat we hier slecht eten hoor, maar de eerste echte maaltijd was rond deze tijd. Vervolgens zijn we richting de staatsuniversiteit gegaan, een school die gesticht is in de 17^e eeuw, door meneer Lomonosov, schijnbaar een goede vent. Hij was zo belangrijk voor het land en de universiteit dat onze grote vriend Jozef (Stalin) besloot om de universiteit een gigantisch uiterlijk te geven na een grootschalige renovatie. Echt, het is een immens gebouw met schitterende torens.

Recht voor de universiteit waren jongeren trucjes aan het doen met hun auto’s. Slippen, donuts maken, het betere werk voor een Maaskantenaar. Yana vertelde dat zij vroeger ook met haar ex-vriendje meedeed aan straatraces voor en langs de universiteit. Waarschijnlijk moesten de kerels zo hun mannelijkheid tonen, zoals ze dat in Afrikaanse culturen doen door een andere stamgenoot de hersens in te slaan.

Afijn, daarna zijn we naar een groot winkelcentrum geweest, ‘European’ genaamd. Zeven verdiepingen, een schaatsbaan bovenin en heel veel (voor Russische begrippen) dure winkels. Beetje rondgekeken, vervolgens het foodcourt in gedoken, voor een broodnodig bakje koffie. Yana vroeg of we alleen koffie moesten, of ook iets lekkers te eten. Sportmannen als we zijn, zeiden we dat we alleen koffie hoefden. Helaas hadden we niet gerekend op twee enorme chocoladefonteinen. Terwijl Yana voorop liep, stonden Roger en Gino deze twee torens met open mond aan te gapen. Toch maar wat lekkers dan. Wel met fruit, om toch te balansen!

Nu zijn we om 22:00 uur even aan het relaxen, en ons aan het klaar maken voor deze avond. Twee vriendinnen van Yana komen ons vergezellen om te gaan stappen, en die willen zich compleet aftanken. Als je de verhalen gevolgd hebt, weet je wat dit inhoudt. We zijn reuze benieuwd in welke staat we ze gaan aantreffen vannacht. Ouders, vrienden, familie, wees gerust, we zijn op onze hoede.

We hebben vandaag ook een aantal nieuwe woorden in het Russisch geleerd. Biva is bier, pise is het Nederlandse urineren (toevallig hè?!). En de uitspraak van de dag komt van Roger. Hij wil op zijn dertigste kinderen. “Die zijn schitterend toch?” Hebben we hier te maken met een settelende, burgerlijke huisman? Wie het weet, mag het zeggen.

Zaterdag 18 december gaan we hier om de hoek eerst op de markt kijken. Daarna vertrekken we in de middag naar de geboortestad van Yana, genaamd Tula. Dat is een treinreis van ruim twee uur. Tula staat bekend door de herkomst van de schrijver Tolstoj, en vanwege de wapenindustrie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was dit een belangrijk doelwit voor onze oosterburen, omdat zo’n beetje alle wapenproductie in de Sovjet-Unie daar vandaan kwam. Niet alleen geweren, maar ook raketten en dergelijke. Nu is de productie danig afgezwakt, maar de stad staat er nog steeds bekend om. We zijn benieuwd wat er nog van te zien is.

The Naked Russian
Oké, dit moet even verteld worden. Vannacht, toen we thuiskwamen van de Tema-bar, gingen Roger en Gino hun tanden poetsen in de badkamer tegenover onze kamer in het hostel. Er hing een ontiegelijke stank, die veroorzaakt werd door iemand die waarschijnlijk last heeft gehad van congestie, of gewoon heel erg veel pittige dingen had gegeten.
Roger merkte echter op dat er een stuk vlees op de grond zichtbaar was. Na wat nadere inspectie, kwamen we erachter dat de man niet op, maar naast de WC zat. Poedelnaakt. Op de grond. Hij zei niks en bewoog evenmin. Veruit het meest bizarre wat we ooit meegemaakt hebben. Ooit.
Dat Russen zo gek als een deur zijn, wisten we al. Dat ze onnoemelijk veel alcohol naar binnen schuiven, was ons na twee avonden ook al duidelijk, na het nodige dry-humping van een jong stelletje in de Tema-bar. Maar dat ze zo erg waren, was ons alleen duidelijk uit YouTube-filmpjes.