Wij waren bij de Tour! – Dinsdag 20 juli

Van 18 tot en met 23 juli ben ik op vakantie geweest naar de Franse Pyreneeën, waar de Tour op dat moment langs kwam. We hebben twee ritten live meegepakt, die van dinsdag 20 juli naar Pau en donderdag 22 juli naar de top van de mythische Tourmalet. Hoe dat was? Nou, een geweldige ervaring!

Vol goede moed werd er op zondagmorgen 18 juli vroeg in de auto gekropen, om door te rijden naar Limoges, waar de eerste overnachting gepland was. Daar aangekomen, hebben we uitgebreid gedineerd, waarna Hossel en ik een eindje gingen hardlopen. Limoges ligt in een bosrijk gebied, en het is er behoorlijk heuvelachtig. We moesten eerst een aardige heuvel aflopen, om vervolgens via het gemeentelijke campingterrein een brug te nemen naar het Forêt, zoals de Fransen dat noemen. Met al die hoogteverschillen begin je je kuiten al snel te voelen, en als je daarbij constant de verkeerde afslag neemt, en zo tot twee keer toe aan de verkeerde kant van het bos uitkomt, is dat best vermoeiend. Uiteindelijk hadden we via een kaart toch weer de bekende weg weten te bereiken, en rondden we deze marathonsessie af in 55 minuten. Toch weer een aantal sterke kilometers in de benen, en dat allemaal voor het grote doel: de Tilburg Ten Miles.

Op 19 juli kwamen we aan in Luz-Saint-Sauveur, het dorpje onderaan de beklimming van de mythische Tourmalet. Gelijk werd een café gezocht om aldaar de ontknoping van de etappe van die dag te zien. Je weet wel, de etappe van ‘de ketting’. Toen Schleck verkeerd schakelde, en Contador aanzette, vielen de Luxemburgers voor ons helemaal stil. De Spanjaarden rechts van ons, en ik, zaten te applaudisseren. Hierover is later nog een grove discussie gevoerd met diverse mensen uit het reisgenootschap, want hoe kon het toch dat die oetlul en ‘waardeloze vent’ van een Contador zomaar doorrijdt?! Wat een onsportieve zak stront zeg! Tja, subjectieve situatie zullen we dan maar zeggen..

Dinsdag stonden we veel te vroeg op om naar het dorpje onderaan de Col de Soulor te gaan. Vanuit daar liepen we verder richting de top, maar omdat er enkele ‘ouderen’ bij waren, ging dit niet in een heel strak tempo. Er werd diverse keren uitgebreid gerust. Maar goed ook, want er moest een koelbox van tachenenvijftig kilo mee naar boven. Bij het woordje BAR op vier kilometer van de top was de meegaande wil van het oudere gezelschap definitief gebroken. “Dit is een perfecte plek”, aldus de nestoren. Goed, daar sta je dan, en dan moet je nog vijf uur wachten. Vijf uur is lang, en als je daar op zo’n berg staat met meer dan dertig graden, lijkt het nog veel langer.

Dé bocht!

Eindelijk, de reclamekaravaan kwam langs. Tijd om dan maar prijzen te graaien als een dolle. Zoals het een Nederlander betaamt. Het eerste kleine grut werd gevangen, en zelfs werden er Haribo-snoepjes buit gemaakt, Hossel ving net als ik een gele Credit Lyonnais-pet, anderen in ons gezelschap een Carrefour-petje, en er werden ook nog drie Caisse d’Epargne-shirts behaald. Helaas was het FDJ-meisje ons aan het teasen met haar shirt, anders hadden we die zeker ook gehad! Maar toen, toen kwam het wasmiddel, Xtra genaamd. Ik heb geen behoefte aan wasmiddel, dus ik ging op zoek naar een stoel. Terwijl ik die stoel zocht, kegelde het meisje van het wasmiddel een zakje vakkundig uit het raam. Een doelzoekende raket was er niks bij. Ik rechtte mijn hoofd, waarna het zakje blauwe smurrie vol in mijn oog belandde. Bullseye! Mijn reisgezelschap barstte in lachen uit.

Nog herstellende van de klap die mij zonet was toegediend, werd er alweer gewacht op het naderende kopgroepje. Wat een parade zeg. Ongehoord hoeveel auto’s en motoren er eerst langs moeten komen, alvorens de renners zelf hun opwachting maakten. We zagen ze op de flanken komen, de eerste paar stipjes in de verte. Lance Armstrong leidde de dans van dit kopgroepje, de oude krijger die hier, op de Col de Soulor, zijn laatste stuiptrekking als groot renner had. Overmand door dit gebeuren, want ik ben normaal echt geen fan van hem, heb ik hem naar boven geschreeuwd. Daarna was Damiano Cunego aan de beurt. De blonde Italiaan heeft zijn belofte als ronderenner nooit in kunnen lossen, maar is wel een toffe vent, dus verdient ook aanmoediging.

Die mongool met die vlag

Het peloton werd gecontroleerd door de mannen van Contador en Andy Schleck, maar daar waren wij minder in geïnteresseerd op dat moment. We moesten de Nederlanders aanmoedigen! Robert! Koos! En vooral Lars Boom. Door ons hartstochtelijke gejuich, als enige Nederlanders tussen een hele hoop Basken, kwam onze Lars even langsgefietst met een welgemeende knipoog.

Water werd er uitgedeeld aan Popovych, die bijna iemand omver reed om het aan te pakken, zoveel dorst had die kerel. Ook Riblon en een Italiaan van wie me de naam ontschoten is, kregen wat vers vocht van ons, dat ze dankbaar over hun hoofden gooiden. Wat was het warm!

Na het laatste groepje zijn we snel afgedaald, dwars door een weilandje, om het einde van de etappe te kunnen volgen via de Franse radio. Wie er won, is niet van belang. Wij waren bij de Tour geweest.

Advertenties

One thought on “Wij waren bij de Tour! – Dinsdag 20 juli

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s