Wij waren bij de Tour! – Woensdag 21 juli

Woensdag was de rustdag voor het peloton. Door ons werd getracht om de Tourmalet op te fietsen, maar er waren nergens meer fietsen beschikbaar voor verhuur. Gek is dat, rond die tijd. Ze keken je aan alsof je gek was, als je er al überhaupt om vroeg. Dus, wat dan te doen op een vrije dag? Nou, gewoon dat ding op lopen!

De tocht begon toen Hossel en ik afgezet werden op pakweg negen kilometer van de top. Tegenover was een camping die al redelijk goed vol stond, en de mist was al goed zichtbaar. Na een klein recht stuk kwamen we de eerste toerfietsers al tegen, een contingent oude mannen die vanaf dit punt de bergreus gingen beklimmen.

Mist, en er kwam geen einde aan. Zelfs niet na een paar kilometer. De wandeltocht was prima te doen. Het kwik steeg intussen naar zomerse hoogten, geholpen door de vele uitlaatgassen van vierwielers en kokende mensen langs de weg. Bomvol stond het al langs de flanken van de berg, een teken dat het hier de dag erop helemaal een gekkenhuis zou zijn.


Zes kilometer van de top. Koeien. Loslopende koeien. Overstekende koeien. Een heerlijk kneuterig gezicht, dat al het verkeer moet wachten op zo’n beest, dat gewoon schijt heeft aan alle regels. Niet één, niet twee, maar drie koeien waagden de oversteek en natuurlijk zijn daar de nodige kiekjes van getrokken. In verband met morgen dacht ik nog, zouden ze die beesten morgen wel vastzetten? Het antwoord daarop: volmondig nee. Maar daarover later meer.

Net voor het punt van de vier kilometer vonden we een restaurant, waar de oude garde van onze groep aan het filosoferen was over de dag van morgen. Na een kort gedag, namen wij de haarspeldbocht, en kwamen Hossel en ik tot de conclusie dat hier het serieuze gedeelte van de klim ging beginnen. Waar het voor dit punt nog redelijk gestage stijgingspercentages waren, kreeg je hier de echte schommelingen in het parcours. Tandje bij schakelen en door.

Drie kilometer nog, aangekomen bij een geïmproviseerde camping en voor het eerst eigenlijk boven de wolken. Voor ons op de weg Nederlandse aanmoedigingen, naast de weg een partytent met bierfusten en luide muziek. Ah, Nederlanders. Jullie veranderen ook nooit, en stellen nooit teleur. Buiten deze groep, waren er vooral Luxemburgers te vinden. We bevonden ons dan ook in Andy-land, vernoemd naar Andy Schleck.

De laatste loodjes wegen het zwaarst, en dat geldt zeker voor deze klim. Na het bordje van twee kilometer volgt een stukje vals plat, waarna de weg een zwieper maakt en zo’n dertien á veertien procent omhoog knalt. Hier worden de mannen van de jongens onderscheiden. Hier valt de beslissing zou je zeggen. Verschillende fietsers hadden het hier ook ongelofelijk zwaar. Een vrouw was in de laatste vier kilometer zo’n tien keer afgestapt, omdat ze de kracht niet meer had om rond te komen. Andere mannen zag je keihard afzien, met hun mond wagenwijd open, harkend, zuchtend, steunend. Nog even!

Net als je denkt dat je er bent, komt er nog een gemene haarspeldbocht met een gruwelijk stuk naar boven, dat niet stopt totdat je de finishlijn passeert. Wonder boven wonder zien wij hier twee Franse klimmertjes spelen op de pedalen, een sur place doen, om vervolgens keihard te demarreren. Ongehoord na zo’n slopende eindklim. Dikke hulde. Goed, we waren dus op de top aangekomen. Een waar gekkenhuis, honderden, zo niet duizenden fietsers, die hier uitbliezen van hun barre tocht. Bij het monument van Jacques Goddet (voormalig Tourvoorzitter) had zich een groepje verzameld.

Plots was er een microfoonstem te horen, gevolgd door geklap en gejuich. Er werden oud-Tourwinnaars opgenoemd. Het zou toch niet..? Hinault, Fignon, Indurain, Sean Kelly.. waren ze hier echt, of was de vermoeidheid van onze beklimming naar ons hoofd gestegen? Nadere inspectie bij het beroemde beeld wees uit dat het echt om de oude Tourhelden ging. Via een omweggetje hebben we geprobeerd om toch nog wat toonbaar beeldmateriaal te verkrijgen.

Deze winnaars waren er ter ere van het honderdjarig jubileum van de Tourmalet, waar zij een shirt kregen overhandigd. Sean Kelly was met een aantal wielervrienden speciaal in kleding uit de beginjaren naar boven gereden, op een oude fiets. Indurain, vijfvoudig Tourwinnaar, was zoals altijd zijn verlegen zelf.

Afdalen, hoe doe je dat snel en efficiënt? Door van de weg af te wijken naar een skipiste, en die op volle snelheid naar beneden te rennen. Dwars door een kudde geiten. Zo kwamen we precies uit bij de geïmproviseerde camping, die inmiddels vergezeld werd van muziek van The Killers.

Nog verder naar beneden, bij het restaurant, was het ophaalpunt van deze tocht. In totaal hadden we toch meer dan 14 kilometer gelopen. Voel je dat in je kuiten? Ja, maar niet zo erg wanneer je genoeg water drinkt.

De Tourmalet, een mythische berg. Het moment dat je boven de wolken uit komt, is echt prachtig. De gruwelijkheid wil dat je dan nog een aantal kilometer naar boven moet. Die renners gaan het zwaar krijgen de volgende dag, dat is zeker. En dan wordt er ook nog regen voorspeld.. Afzien!

Advertenties

2 thoughts on “Wij waren bij de Tour! – Woensdag 21 juli

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s