Afzien is het mooiste dat er is

Vandaag was het weer zo’n dag, dat je nergens zin in hebt. Het is te warm, te drukkend, te winderig en omdat het maandag is, krijg je de after-weekend dip er ook nog eens gratis bij. Dancetour was een mooi feestje gisteren, dus om de benen even bezig te houden wordt er nog even hardgelopen in de avond.

Maar mensen, kinderen, wat heb ik afgezien vanavond. Het begon allemaal soepel, lekker tempo, niks aan het handje, maar halverwege krijg ik de meest verrotte steken ooit. Uitgerekend net op het moment dat we de grote gele M passeren, halverwege. Gelukkig lagen we dan wel precies op het schema van de vorige keer, dus ik was allang tevreden dat we dit vol gingen houden.

Richting Riel kon Hossel zijn heimat bijna ruiken, en besloot hij een tandje bij te schakelen. Lange halen, snel thuis zeg maar. En vanaf dan wordt het een kwestie van eer hè. Je mag op zo’n moment niet afhaken. Aanklampen en volhouden, en bidden dat je heelhuids thuis komt. In mijn hoofd zaten al diverse scenario’s. Hossel slaat altijd iets eerder dan ik af, zodat ik de laatste kilometer alleen kom te lopen. “Bijhouden en in die laatste kilometer gewoon uitlopen,” zei ik tegen mezelf.  Alles was prima, zolang ik maar tot dat stuk bij hem bleef, daarna mocht ik instorten. Het kwam zelfs op een punt dat mijn hoofd alleen maar dacht aan de bewegingen van een stervende zwaan, om zo een blessure te simuleren.

Uiteraard is er dan ook een klein stemmetje in je hoofd (waarschijnlijk mijn persoonlijke duivel) die dan tegen je zegt dat je door moet gaan. Je hebt immers geleerd dat hardlopers pas na de finish flauwvallen, omdat dan het lichaam pas echt tot rust is.

Op dat laatste stuk heb ik mezelf, a la Lars Boom op het Nederlands Kampioenschap wielrennen in 2009, naar huis weten te slepen. In jezelf praten, de focus steeds verleggen door een denkbeeldige finishlijn te maken, die je steeds 200 meter verplaatst. Schelden. Alles is geoorloofd. Plots haal je dan twee fietsers in, en dan komt het eergevoel weer om de hoek kijken. Nu terugschakelen is geen optie, ze zullen voelen dat het stumpers zijn.

Nou, ik voelde mijn benen ondertussen ook al behoorlijk. Gelukkig was het nu nog maar een paar honderd meter.

Even op het horloge kijken, 37 minuten, dat is richting een nieuwe toptijd. Versnellen, alles eruit gooien, terwijl de benen eigenlijk niet meer willen en met de seconde driftiger gaan weigeren. Bushalte, thuis. Ik kon nog net de klink van de poort vasthouden, om daarna diep door de knieën te gaan en een minuut uit te hijgen. Vreemd ook dat je dan opeens het hardste gaat zweten. Na 2 minuten plat op het gras te hebben gelegen, was ik weer redelijk bij kennis, zeg maar in staat om mezelf overeind te helpen, en kon de tijd bezichtigd worden. 37:47. Anderhalve minuut eraf. Soms is afzien het mooiste dat er is.

Advertenties

2 thoughts on “Afzien is het mooiste dat er is

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s