Het is hier helemaal niet zo koud?

Zes uur is vroeg. Je wil je het liefste nog eens omdraaien. Helaas ging dat niet, dus dan sta je maar op. We waren al snel klaar om te gaan en na het afscheid van de gastheer stonden we netjes te vroeg te wachten bij de metro, die ons naar Sloterdijk bracht. Vanaf Sloterdijk zijn we met de trein naar Schiphol gereisd, waar we natuurlijk veel te vroeg arriveerden.

Ontbijtje scoren dan maar! Natuurlijk moest dat gepaard gaan met het eerste pilsje van de ‘vakantie’, en zo kwam het dat we om 8:00 uur al de eerste druppels goudgeel gerstenat met witschuimende kraag naar binnen hadden gewerkt.

De vlucht van Amsterdam naar Hamburg was een eitje, slechts een uur hoefden we vol te maken. Daarna enigszins racen naar de volgende gate, want na een klein halfuurtje vertrok onze volgende vlucht vanaf Hamburg naar Dovodedomo, Moskou. Twee-en-een-half uur vliegen. Pastaatje erbij met olijven, die door ons vakkundig weggevist werden.

Ook in Moskou verliep alles vrij soepel. Tot aan de bagage drop off. Mijn koffer was zoek. Een paar minuten wachten leverde niks op. Op goed geluk liep ik naar de afdeling ‘lost & found’, waar ik mijn verhaal deed. Het enige dat ik van de vrouw van middelbare leeftijd terugkreeg, was een glazige blik en de uitspraak: “ticket?”

Na een paar minuten zoeken, bellen en spelen met de walkie-talkie, hadden ze mijn koffer gelokaliseerd. Een andere vrouw van eveneens middelbare, doch lichtjes oudere leeftijd, trachtte mij in het Russisch uit te leggen waar mijn koffer was gevonden. Dat gaat vrij lastig. Gelukkig ging de uitleg gepaard met een omhoog gewezen wijsvinger. Handgebaren zijn universeel, zo ook hier. Ik naar bagageband 1, waar een behulpzaam dametje de koffer overhandigde. Zonder drugs erin. Zonder beschadigingen. Wij blij.

Bij de douane werd ons allebei gevraagd of we uit Londen kwamen. Nee, uit Amsterdam. Nou, dan kijken ze me een partij moeilijk. Als je dan ook nog eens een belachelijke voornaam hebt, laten we zeggen Augustinus, en een hele rare kleur jas aan hebt (foto volgt), dan zijn ze nog meer op hun hoede. Afijn, uiteindelijk mochten we toch binnen.

Yana stond ons in de arrivalhal op te wachten, met haar mooie roze Uggs aan. Vanuit daar pakten we de trein naar het centrum van Moskou. De trein doet je denken aan die communistische tijden, en het treinstation van Moskou lijkt zo weggelopen uit het oorlogsspel Call of Duty. Serieus, die missies bij treinstations, het is alsof ze dat station als blauwdruk gebruikt hebben. En groot, jongens toch, groot. Je voelt je af en toe net een stel muizen die door een tunnelstelsel in de grond lopen.

In de trein vertelde Yana over de gespannen politieke situatie in Moskou. Laatst zijn hier na een voetbalwedstrijd van Spartak rellen uitgebroken tussen Moskovieten en immigranten vanuit de Kaukasus. Dit botert nog altijd niet helemaal, en daarom gaan we vandaag niet naar het Rode Plein en het Kremlin. Een of andere minister moest daar vandaag zijn, en er werd een grimmige sfeer verwacht, misschien zelfs rellen. Nu zijn wij niet van die vechtersbazen, dus slaan we dit maar een dagje over.

Dan over het weer. Het is hier niet eens zo koud. Echt niet. Min 12 voelt hier aan als het Nederlandse vriespunt. In Nederland zijn we dus gewoon een stelletje mietjes. Dat wordt met korte broek aan de straat op. Misschien. Het sneeuwde wel toen we aankwamen, heel lichtjes. Echter, door die sneeuwval zijn sommige stukken van de stoep spek en spekglad. Goed opletten dus.

We zitten in een hotel bij het Olympisch stadion van Moskou. Een enorm gebouw, waar veel evenementen plaatsvinden, zoals concerten en atletiekwedstrijden, maar waar geen voetbal gespeeld wordt. Bij dat stadion zit ook de werkplaats van Yana, de FISAF afdeling van Rusland, in een gebouw dat ook uit de jaren ’80 stamt. Haar kantoor is op zijn zachtst gezegd vol. Huismoeders zouden er stapelgek worden, door de hoeveelheid papierwerk op het bureau. Maar, wat hangt er aan de muur? De poster van de FISAF WK Fitness & Hiphop in Eindhoven, die Gino gemaakt heeft. Internationale faam!

Omdat we honger hadden, hebben we snel bij de McDonalds, heel Russisch, wat te eten gehaald. Vanavond is het plan om te gaan kijken bij een skihelling in Moskou, en wellicht zelf nog even te boarden. Daarna gaan we naar een barretje toe om de vakantie echt in te luiden.

Nazdrowje!

Advertenties

One thought on “Het is hier helemaal niet zo koud?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s