Over dolgelukkige taxichauffeurs en kinderen

Oké, even terugkomend op donderdag op vrijdag (16 op 17 december). We gingen pas om één uur ’s nachts naar een barretje om wat te eten, met de taxi. En die taxirit werd er eentje die we niet snel zullen vergeten. U kent die oude Lada’s? Die rip-offs van het Oud-Hollandse DAFje? Oudere taxichauffeurs hebben die hier allemaal. Ook deze.

Nadat Yana een deal had gesloten, stapten Roger en Gino in, en volgde de vraag of we Italianen waren. Geloofwaardig? Niet echt. We waren Hollanders, en zodra onze chauf dat hoorde, was het hek van de dam. Hij begon in alle staten te vertellen over het feit dat hij zo’n saaie avond had, die ineens opgefleurd werd (zeg maar onvergetelijk in de ogen van deze man) door het bezoek van twee Nederlanders. Johan Cruijff. Johan Cruijff was Nederland volgens hem. En één van de beste tien voetballers aller tijden, naast Yashin, Best, Charlton, Pele, Maradona, Beckenbauer, Müller en nog een aantal die we niet konden ontcijferen door het vele Russisch tussendoor. De man bleef maar vragen stellen en handen schudden, hij was echt door het dolle heen. Zijn ogen straalden van geluk.

Dan het eten. Roger had, zoals heel deze vakantie, Franse frietjes, terwijl Yana en Gino zich tegoed deden aan Mexicaanse kip met pikante zoete saus. Daarna nog twee rondjes cocktails, maar toen het inmiddels al vier uur was, hebben we besloten terug te keren naar het hostel . We zouden de volgende dag vroeg opstaan om wat dingen te doen op het kantoor van de FISAF, zoals de blog updaten en wat mails te bekijken.

Wisten wij veel dat we door alle alarmen heen zouden slapen? Collectief waren we om 12:00 uur pas wakker, en om 16:00 uur hadden we eigenlijk pas ons echte ‘ontbijt’. Niet dat we hier slecht eten hoor, maar de eerste echte maaltijd was rond deze tijd. Vervolgens zijn we richting de staatsuniversiteit gegaan, een school die gesticht is in de 17e eeuw, door meneer Lomonosov, schijnbaar een goede vent. Hij was zo belangrijk voor het land en de universiteit dat onze grote vriend Jozef (Stalin) besloot om de universiteit een gigantisch uiterlijk te geven na een grootschalige renovatie. Echt, het is een immens gebouw met schitterende torens.

Recht voor de universiteit waren jongeren trucjes aan het doen met hun auto’s. Slippen, donuts maken, het betere werk voor een Maaskantenaar. Yana vertelde dat zij vroeger ook met haar ex-vriendje meedeed aan straatraces voor en langs de universiteit. Waarschijnlijk moesten de kerels zo hun mannelijkheid tonen, zoals ze dat in Afrikaanse culturen doen door een andere stamgenoot de hersens in te slaan.

Afijn, daarna zijn we naar een groot winkelcentrum geweest, ‘European’ genaamd. Zeven verdiepingen, een schaatsbaan bovenin en heel veel (voor Russische begrippen) dure winkels. Beetje rondgekeken, vervolgens het foodcourt in gedoken, voor een broodnodig bakje koffie. Yana vroeg of we alleen koffie moesten, of ook iets lekkers te eten. Sportmannen als we zijn, zeiden we dat we alleen koffie hoefden. Helaas hadden we niet gerekend op twee enorme chocoladefonteinen. Terwijl Yana voorop liep, stonden Roger en Gino deze twee torens met open mond aan te gapen. Toch maar wat lekkers dan. Wel met fruit, om toch te balansen!

Nu zijn we om 22:00 uur even aan het relaxen, en ons aan het klaar maken voor deze avond. Twee vriendinnen van Yana komen ons vergezellen om te gaan stappen, en die willen zich compleet aftanken. Als je de verhalen gevolgd hebt, weet je wat dit inhoudt. We zijn reuze benieuwd in welke staat we ze gaan aantreffen vannacht. Ouders, vrienden, familie, wees gerust, we zijn op onze hoede.

We hebben vandaag ook een aantal nieuwe woorden in het Russisch geleerd. Biva is bier, pise is het Nederlandse urineren (toevallig hè?!). En de uitspraak van de dag komt van Roger. Hij wil op zijn dertigste kinderen. “Die zijn schitterend toch?” Hebben we hier te maken met een settelende, burgerlijke huisman? Wie het weet, mag het zeggen.

Zaterdag 18 december gaan we hier om de hoek eerst op de markt kijken. Daarna vertrekken we in de middag naar de geboortestad van Yana, genaamd Tula. Dat is een treinreis van ruim twee uur. Tula staat bekend door de herkomst van de schrijver Tolstoj, en vanwege de wapenindustrie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was dit een belangrijk doelwit voor onze oosterburen, omdat zo’n beetje alle wapenproductie in de Sovjet-Unie daar vandaan kwam. Niet alleen geweren, maar ook raketten en dergelijke. Nu is de productie danig afgezwakt, maar de stad staat er nog steeds bekend om. We zijn benieuwd wat er nog van te zien is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s