Een laatste impressie vanuit Rusland

Vandaag zijn we vroeg opgestaan om te vertrekken uit Tula. In Tula was het net zulk winterweer als in Nederland. Veel te veel sneeuw, onbegaanbare wegen. We hadden een oude Lada als taxi, waarvan de chauffeur ook nog eens mank was. De wagen was eigenlijk veel te klein voor de koffers die we bij hadden, maar op de een of andere manier lukte het toch om ons te vervoeren. Yana bij Roger op schoot, Gino voorin met skistokken in zijn nek, en gewoon gaan met die banaan.

De trein die we nu moesten hebben, was iets luxer dan de vorige. Dat betekende een stuk comfortabelere stoelen, en geen gezeul met koffers door veel te kleine ruimtes. Toch was er het vreemde gebruik van het in- en uitstappen binnen een minuut. Deze treinen rijden namelijk wel altijd op tijd. Kan de NS nog wat van leren.

Terug in Moskou duurde het even voordat we bij het appartement van Yana en haar vriendin Ana aangekomen waren. Daarna hebben we even zitten/liggen te relaxen, en heeft Yana een aantal Russische specialiteiten voor ons klaargemaakt. Wat hier speciaal is, is dus een soort van studentenhaver, dat gekookt, en vervolgens opgegeten wordt. Het goedje had volgens ons een eigenaardige smaak.

Na dit alles zijn er zelfs nog werkzaamheden verricht voor Ghering, en zijn we op weg gegaan naar de Russia State University of Oil & Trade. Deze universiteit wordt gesponsord door grote olie- en gasmaatschappijen, zoals Gazprom. Dat merk heeft zelfs een gedeelte van de universiteit als veredelde sponsorruimte in gebruik. Het lijkt erop dat deze bedrijven zo zieltjes proberen te winnen, door te suggereren dat zij zo het onderwijs en de toekomst van de kinderen steunen. In werkelijkheid, en dat weten we allemaal, zijn deze bedrijven net zo erg als iedere andere multinational.

Elena, een vriendin van Yana, gaf ons een tour door het universiteitsgebouw, waarna we naar een populaire straat in Moskou, Arbat, zijn gelopen. Arbat is een winkelstraat waar veel buitenlanders inkopen doen of iets gaan eten. Dat laatste woord klonk erg goed in onze oren, omdat we al even niets meer gegeten hadden, en onze magen knorden alsof het een lieve lust was. Formaat varkenshouderij zeg maar. Na enig aandringen van Roger gingen we rond 21:00 uur eten in een Azerbeidjaanse tent. Ja. Azerbeidjaans. Ze hebben er gewoon kebab en dergelijke.

Na drie uur in deze tent, een paar drankjes, goed eten en verrassend veel serieuze gesprekken (waaronder werkgesprekken!), gingen we op terugreis naar het appartement. Daar wachten we momenteel op onze taxi, die Yana voor ons gaat regelen. Om vier uur Russische tijd moeten we op het vliegveld zijn, terwijl we om zes uur in de morgen vliegen naar München.

In München moeten we vervolgens drie uur wachten op onze aansluiting, waardoor we wellicht even kunnen genieten van een lekker ontbijtje en een sfeerimpressie van de stad. Dat blijft echter giswerk, want hier heeft het weer als de neten gesneeuwd, zo’n tien tot vijftien centimeter in twee uur. Hierdoor wordt onze terugreis misschien uitgesteld.

Steek een kaarsje aan voor ons.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s