Herrezen Corinthians waarschuwt noodlijdende clubs

De Braziliaanse topclub Corinthians is heel dicht bij het winnen van de belangrijkste Zuid-Amerikaanse voetbalprijs, de Copa Libertadores. Dat is een ongelofelijk gegeven voor een club, die in 2007 op sterven na dood was. De Brazilianen zwichtten reeds in 2004 voor het grote geld van investeerders, maar kwamen na het vertrek van die investeerders in 2007 in zak en as te zitten. Corinthians degradeerde, vrijwel de gehele selectie vertrok, en er was geen cent in kas. Dat ze nu kampioen van Zuid-Amerika kunnen worden, is een godswonder. De reis uit het dal is een opmerkelijke. En een waarschuwing voor noodlijdende clubs die potentiële geldschieters willen binden.

2004: Overname

In de zomer van 2004 dansten Braziliaanse supporters van Corinthians door de straten van São Paulo. Hun club werd overgenomen door de 33-jarige Iraanse zakenman Kia Joorabchian, en zijn investeringsmaatschappij, het schimmige Media Sports Investment. Al snel volgden een karrevracht aan spelers, waaronder de Argentijnse toppers Carlos Tevez en Javier Mascherano.

De man achter de overname sprak direct over zijn grote plannen met de club. Hij wilde op het niveau komen van Real Madrid en Manchester United. Mensen moesten niet alleen maar naar Brazilië komen om te kopen, maar ook investeren in het Braziliaanse voetbal. Joorabchian hield zijn woord en haalde direct enkele grote spelers van het Zuid-Amerikaanse continent binnen, waaronder Tévez, Mascherano, Carlos Alberto, Roger, Gustavo Nery, Jo en Nilmar. Het leverde Corinthians in 2005 direct de landstitel op, zij het op controversiële wijze.

MSI mocht tien jaar lang de club besturen. In ruil daarvoor zouden ze de clubschulden per direct afbetalen. Tevens beloofde Joorabchian een aanzienlijk bedrag in de spelersgroep te steken. Sindsdien werd de belangrijke clubbeslissingen genomen door een kwartet bestuursleden, waarvan twee afkomstig waren van MSI, en waarbij Joorabchian zelf het laatste woord had.

In achttien maanden stelde de gloednieuwe voorzitter maar liefst zeven verschillende managers aan. De koers van de club veranderde vrijwel constant. Flavio Audato en Alberto Dualib, de twee bestuursleden vanuit de club die niet met MSI verbonden waren, probeerde dikwijls tegen dit beleid in te gaan. Ze hadden echter geen enkele voedingsbodem meer binnen de club. Op vijf spelers na waren namelijk alle selectiespelers inmiddels eigendom geworden van msi.

2006: Conflicten

Toen ging het fout met Corinthians. Terwijl de interne discussies heviger werden, raakten Joorabchian en MSI zelf ook steeds verder in het nauw. De Braziliaanse justitie deed onderzoek naar de oorsprong van het geld dat in de club gepompt werd. Volgens het hoofd van dat onderzoek, José Carneiro, waren er een aantal zeer dubieuze zaken aan de gang bij Corinthians, die hij tot op de bodem uit zou zoeken. De club leed ook op het veld onder die interne onzekerheid, en kwam maar niet uit een langdurige slechte sportieve reeks.

2007: Puinhopen, West Ham & Manchester City

Een jaar later waren er officiële aanklachten tegen Joorabchian en zijn investeringsmaatschappij. Dat gegeven, plus de aanhoudende slechte prestaties van de ploeg, deden hem ertoe besluiten om de stekker uit het project te trekken. Samen met het geld en zijn spelers ‘vluchtte’ Joorabchian als het ware, naar de Engelse hoofdstad Londen. Prompt degradeerde Corinthians.

Eenmaal verdreven uit Brazilië, poogde Joorabchian het Londense West Ham United over te nemen. Om zijn goede wil te tonen, bracht hij zijn twee kopstukken Tevez en Mascherano alvast onder in de Engelse metropool. De onderhandelingen liepen echter spaak, waardoor deze twee spelers ‘vast’ zaten bij een club die ver onder hun niveau was, terwijl hun transferrechten nog steeds bij de investeringsmaatschappij lagen. Dat verklaart meteen de moeilijke onderhandelingen die zowel Manchester United, als Manchester City en Liverpool hadden om Tevez en Mascherano over te nemen.

Corinthians had zich op haar beurt net als een deel van de voetbalwereld overgegeven aan enkele gefortuneerde geldschieters, en moest op de blaren zitten. Het bleef berooid achter, en moest ook nog eens in de tweede divisie gaan spelen. De mensen die de club overnamen, kozen voor de weg van de geleidelijkheid. Niet voor instant succes. Promotie was mooi meegenomen in het eerste seizoen, maar geen noodzaak. Dat standvastige gedrag betaalde zich later uit.

2009-2012: Herrezen

Na een jaar hard werken in de Serie B, zoals meer Braziliaanse clubs van naam recent hebben moeten doen (Coritiba, ook een recent kampioen, o.a.), keerde de club in 2009 terug op het hoogste niveau. Door een trainer die al eerder aangetoond had dat hij uit puinhopen iets moois kon opzetten, Mario Menezes, de huidige bondscoach van Brazilië.

Dat heuglijke feit werd extra kracht bijgezet doordat de selectie versterkt werd met een Braziliaanse legende, Ronaldo Luiz Nazario da Lima. ‘Fat Ron’ was in de herfst van zijn carrière, maar wist nog steeds hoe je doelpunten moet maken. Daarnaast bracht zijn naam zoveel publiciteit en statuur met zich mee, dat andere spelers van niveau gemakkelijker de overstap wilden maken, om met hem samen te voetballen. Zelfs voor een relatief hongerloontje.

Zijn komst was een instant succes. Direct na promotie won Corinthians de titel en de Braziliaanse beker.

Het seizoen erop werd men derde. In de Copa Libertadores konden de Brazilianen echter vooralsnog geen potten breken, men werd uitgeschakeld door het veel minder bekende Tolima uit Mexico. Ronaldo, die nu echt op zijn laatste benen liep en kampte met enorm overgewicht, vond het genoeg geweest. Hij zwaaide af.

Zijn leegte werd gevuld door een andere gerenommeerde spits van Braziliaanse afkomst, de genaturaliseerde Portugees Liedson. Onder aanvoering van die oude vos won Corinthians opnieuw een Braziliaanse titel, in 2011.

Het betekende tevens kwalificatie voor de Copa Libertadores, de prijs waar ze nu zo akelig dichtbij zijn.

Waar ze in 2004 begonnen met het uitgeven van miljoenen om in korte tijd aan de top te komen, en in 2007 uitgehold achterbleven na het vertrek van investeerders, heeft Corinthians het dit keer helemaal aan zichzelf te danken. In de periode na de degradatie ontsloeg Corinthians geen enkele manager, en stelde er slechts twee aan. Mario Menezes koos na drie seizoenen, in 2010, voor het bondscoachschap van Brazilië. Zijn vervanger, Tite, is momenteel nog steeds de manager. Dat is heel wat anders dan de zeven managers die de Braziliaanse club versleet in de achttien maanden sinds het aantreden van Joorabchian.

De Copa Libertadores is binnen handbereik. In eigen stadion moet Boca Juniors opzij worden gezet na een 1-1 gelijkspel in Argentinië. Het is een doenbare opgave voor een club die als een mythische fenixvogel uit de as is herrezen.

Het verhaal van Corinthians is het bewijs dat continuïteit loont, ook op organisatorisch niveau.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s